اندوه

                                                   اندوه

              زمستان سپري شده بو د  .با هم به باغچه رفتيم.گفتم بيا با هم باغچه را بكاريم. سكوت كرد  .   او خا طره خوشي از باغچه نداشت   . از ا شكهاي پنها ني او فقط من خبر داشتم .

       بهار گذ شت و باغچه روي گل و سبزي به خود نديد.

       زمستان فرا رسيد   .از شيشهء پنجره بارش برف را تما شا مي كرديم و هر دو به سرنوشت باغچه فكر مي كرديم . سرنوشت من  او که با سرنوشت باغچه گره خورده بود و برف سفيد همچنان بر باغچه مي باريد. شب بود . يك شب طولاني ...

                                                                                         بهار84              داود  اهری

 

 

زیر برج آزادی

                                                    زير برج آزادي

            صبح از خانه بيرون زدم.بايد مقداري پياده راه مي رفتم تا در بلوار ماشيني گير مي آوردم.چند روز است كه به تهران آمده ام و مهمان خواهر و برادرانم هستم.امروز پيش از ظهر سال نو تحويل مي شود .خودم را با يك سواري به شهرك غرب رساندم.ماشين گير نمي آيد.همه با عجله خودشان را به خانه هايشان مي رسانند تا منتظر تحويل سال نو كنار سفرهء هفت سين باشند.خيابانها برخلاف هميشه خلوت است و از ترافيك سنگين خبري نيست.

            به ميدان آزادي ماشين گير نمي آيد .پس از معطلي ماشيني پيدا مي كنم تا لااقل خودم را به ميدان انقلاب برسانم.از ميدان انقلاب هم براي آزادي ماشين پيدا نمي شود.به اجبار پياده راه مي افتم .ياد روزهاي سربازي افتاده ام.آن روزها كه چند ماهي به ترخيص و پايان دورهءخدمت سربازي مانده بود با دوستان گيلاني و اصفهاني و همشهري خودم قرار گذاشتيم هنگام تحويل سال نو در سال   70زير برج آزادي باشيم.سالي كه اين تصميم را گرفتيم سال 61 بود.ما دوستان خوبي براي هم بوديم و در جبهه ها يار و ياور همديگر بوديم.

            امروز يك روز آفتابي است و پياده روي حالم را جا مي آورد.سرانجام خودم را به ميدان آزادي مي رسانم.به نزديكي برج آزادي مي روم.عدهء خيلي كمي زير و در اطراف برج قدم مي زنند يا نشسته اند.به ساعتم نگاه مي كنم، هنوز به زمان تحويل مانده است.دارم خاطرات دورهء سربازي را مرور مي كنم.زني نشسته است و به كودك خردسالش شير مي دهد.چند توريست خارجي با هم صحبت مي كنند و پسركي سيگار مي فروشد.

            آيا آنها هم خواهند آمد؟فراموششان نشده؟شايد گرفتار مسائل زندگي هستند و نمي توانند خودشان را برسانند.

            آن روز بچه ها با جفرودي شوخي مي كردند و مي گفتند  روزي كه اينجا بيايد چند تا بچهء قد و نيم قد هم همراه او خواهند بود.

            زمان تحويل نزديك مي شودو من با شور و شوق و هيجان منتظر ياران دورهء سربازي هستم.سال نو تحويل مي شود.با خود مي گويم شايد دير كرده اند، بايد يكي دو ساعت هم منتظرشان بمانم.گاهي مي نشينم و گاهي زير برج قدم مي زنم و با دقت به اطراف نگاه مي كنم.برج سفيد آزادي زير نور آفتاب با زيبايي تمام خودنمايي مي كند.

            نه! خبري نيست.هيچكدام نيامدند.اما من خوشحال هستم كه به قولم عمل كرده ام.پسرك سيگارفروش مي پرسد:

            -آقا! سيگار نمي خريد؟

            مي گويم:

            -عيدت مبارك!من ديگر سيگار نمي كشم.

            يك اسكناس نو پنجاه توماني به او عيدي مي دهم و به سوي خانه به راه مي افتم.

 

                                                                                    اهر-9/3/80

           

دلشوره

                                                     دلشوره

            سالها بود گذرش به اینجا نیفتاده بود.طی سالها ،کار و زندگی چنان او را سرگرم و مشغول کرده بود که بی خبر از بود و نبود خود بود.ا مروز بعد از ظهر دلش سخت گرفته بود.ناخودآگاه خودش را با تاکسی به اینجا رسانده بود.از اینجا فقط زنده ها بر می گردند.

            از در بزرگ وارد شد .خاموش به اطراف نگریست.تک و توک آدمهایی اینجا و آنجا دیده می شدند.از نزدیکی صدای گریه می آمد.زاغی داشت زمین را نک می زد.اینجا چقدر بزرگ شده بود.

            مدتی قدم زد.نوشته ها را می خواند:تاریخ،نام،قطعه شعری یا نوشته ای.جایی نگاهش به عکسی خیره ماند.چقدر به او شبیه بود.یکه خورد.حالا هم آن زیر خوابیده بود و هم ایستاده بود و متعجب به عکس خودش می نگریست.دلشوره ای غریب سراغش گرفت.زود نگاهش را به نوشتة نام عکس متوجه کردو خیالش راحت شد.نفسی به راحتی کشید و آرامش پیدا کردو در خلسه ای باور نکردنی قطرات اشک از چشمانش روی گونه هایش سرازیر شد.حرکت کرد و به وجود خود مطمئن شد.با خود گفت روزی او هم اینجا خواهد خوابید.از زنده بودن خودش خوشحال شد .خورشید داشت غروب می کرد.به سرعت به طرف در بزرگ به راه افتاد و از آن گذشت.ا ما دیگر آن آدم سابق نبود. سبکبال شده بود و زندگی دوباره او را به سوی شهر فرا می خواند...!

 

                                                                                          داود اهری

                                                                                       اهر-27/3/86

 

پسر بچه هایی که از اهر چایی برمی گشتند

                               پسربچه هايي كه از اهر چايي بر مي گشتند.

            در آن بعد از ظهر گرم تابستاني 8-7 نفر بوديم و از اهر چايي بر مي گشتيم.رودخانه خشكيده بود ، اما در كنار باغي بركهء كوچكي بود و ما آن روز دو تا لاك پشت كوچك و چند ماهي صيد كرده بوديم .دو تا مار ماهي را هم گرفته ،با چوب كبريت دندانهايشان را شكانده بوديم و مي شود گفت با دست پر ، شادمانه به شهر، به خانه هايمان باز مي گشتيم.

            بين راه يكي از بچه ها ، برادر ابوالفضل، عقب مانده بود.ناگاه ديديم در حاليكه كت كهنه اي را دستش گرفته بود به طرف ما مي دود.نزديكتر شده نفس نفس زنان گفت:

            -اين كت را كنار راه پيدا كردم.

            در جيب كت چند تا سند زمين و 120تومان هم پول بود.يكي از بچه ها خنده كنان گفت:

            -جانمي جان! با اين پول مي توانيم سينما برويم و هر كدام نفري يك كوكا كولا هم بنوشيم.

            من كمي فكر كردم.گفتم:

            -آي بچه ها! حتما اين كت مال يك روستايي بيچاره است و موقعي كه داشته روستا مي رفته از روي اسبش افتاده.هر كجا باشد الآن پيدايش مي شود.بياييد منتظرش بمانيم و اين ها را به او باز گردانيم.

            همهء بچه ها راضي شدند و ديگر حرفي نزدند.

            بعد از گذشت مدتي ديديم از دور يك روستايي كلاه شاپو به سر در حالي كه به سر و رويش مي زند،ناله مي كند و زمين را نگاه مي كند دارد مي آيد.من به طرف او رفته و به او گفتم:

            -عمو جان! حتما كتت را گم كرده اي.ناراحت نباش.اين كت تو، اينها سندهاي زمينت و اين هم پولهايت.

            او اول خوشحال شد.آنها را گرفت، اما بعد گفت:

            -نه! من چند هزار تومان پول هم توي جيب كتم داشتم.زود باشيد و پولهايم را بدهيد.

            من و تمامي بچه ها با تعجّب به صورتهاي همديگر نگاه كرديم و ناراحت شديم.عجب دچار درد سري شده بوديم.اين هم جواب خوبي ما.گفتم:

            -عموجان! فكر مي كني ما آنقدرها ساده ايم كه پولها را برداريم و اينجا منتطر تو باشيم كه تو هم بيايي و يقهء ما را بچسبي؟!

            گفت:

            من اين حرفها سرم نمي شود.اگر ندهيد بايد برويم شهرباني.

            ما راستي راستي ترسيديم.يك درشگه چي با درشگه اش ماسه مي آورد.نزديك شد.لگام اسبش را كشيد و ايستاد.من موضوع را به او گفتم.به طرف من اشاره كرد و به مرد روستايي گفت:

            -من اين پسرك را مي شناسم.بابايش مرد خوبي است.باور نمي كنم كه دروغ گفته باشد.

            اما مرد روستايي ول كن ما نبود و دائم قسم مي خورد.

            من كمي فكر كردم.رويم را به طرف برادر ابوالفضل كرده و گفتم:

            -راستش را بگو ، پولها كجاست؟

            اما او حرفي نزد.يك كشيده.گفت:

            -با من بيا.

            رفتيم.در كنار جاده ، داخل باغي در جايي دسته پولهايي را كه قايم كرده بود درآورد و به من داد.برگشتيم.پولهاي مرد روستايي را دادم.پولها را شمرد و با شادي گفت:

            -سلامت باشيد.

            كمي هم ما را دعا كرد و به طرف روستا به راه افتاد.

            هوا داشت تاريك مي شد.با بچه ها سوي خانه هايمان مي رفتيم.در راه گفتم:

            -آي بچه ها! اما مي دانيد كه ما فقط مي توتنستيم به سينما رفته ، يك فيلم ديده و يك كوكاكولا بنوشيم و در عوض برادر ابوالفضل به ريش ما مي خنديد و بيچاره عمو روستايي مي ماندو دو دست و كله اش...؟!

            همهء بچه ها خنديدند.فقط برادر ابوالفضل بدون اينكه حرفي بزند از ما جدا شده و انديشناك به طرف خانه شان به راه افتاد.

 

                                                                                        اهر-11/2/77

پری دریایی

                                                  پري دريا يي

            چندين سال بود كه مرد جوان به اين شهر، به كنار دريا مي آمد.شهري كه او در آن زندگي مي كرد از دريا خيلي دور بود.اطراف شهر را كوههاي بلند فراگرفته بود.اين بار در دل او احساس غريبي موج مي زد.گويي كسي منتظر او بود يا حادثهء غير منتظره اي مي خواست روي بدهد.روزهاي گرم تابستان بود.

            ديروز به اين شهر آمد.رفت به ساحل.در درياي آبي رنگ مدّتي شنا كرد.بعداز ظهر در مسافرخانه اي كه در آن پنجرهء اتاقش رو به دريا بود استراحت نمود.او دريا را خيلي دوست داشت.هنگام غروب مردم در ساحل نشسته بودند و دريا را تماشا مي كردند.او دور از مردم ، روي سنگي نشست و وبه منظرهء زيبا و سحرآميز نور ماه كه مانند رودخانهء درخشاني بر روي دريا پرتو افكنده بود حيران ماند.دريا لحظه به لحظه به رنگي در مي آمد.او ساز دهني كوچك خود را از جيب در آورد و شروع به نواختن كرد.پاسي از شب گذشته بود كه به اتاق خود بازگشت و خوابيد.

            امروز هم در درياي آبي رنگ شنا كرده، سپس در ساحل به افق نگريسته و روي ماسه ها او ل علامت بي نهايت و سپس نام بهار و نام دوست از دست رفته اش را با انگشت نوشت.حالا بعد از گشت و گذاري در شهر ، هنگام غروب به ساحل آمده و در خلوت روي سنگي نشسته و ساز دهني مي نواخت.با حيرت به پرتو ماه بر روي دريا نگاه مي كرد .آرزو داشت كه در اين رودخانهء نور شنا كند، شنا كند ...و در آن افق هاي دوردست از ديده ها نهان شود.او از دريا چه مي خواست؟ چرا اينقدر دريا را دوست مي داشت؟ خاطرات گذشته او را به تفكّر وامي داشت.در آن سرزمين غريب ، زني را كه دوست مي داشت به خاطر مي آورد.چندين سال بود كه به سرزمين خود، به شهر خود بازگشته بود و ديگر خبري از وي نداشت.

           

            مردم ساحل را ترك كرده بودند.ماه درست بالاي سرش بود و با دهان باز و گشاده با حيرت او را مي نگريست.با ساز دهني شروع به نواختن آهنگي قديمي نمود.ناگاه متوجّه شد زني از دريا ، نه همان زن ، زن گيسو طلائي ، شناكنان به سوي او مي آيد.

            مرد جوان از خوشحالي اشك مي ريخت.پرسيد:

            - بهار! من تو را مي شناسم.تو اينجا ، در دريا چكار مي كني؟!

            پري دريايي با خنده گفت:

            - پرستو ! من هم تو را مي شناسم.بعد از رفتن تو ، يك شب هنگامي كه به خواب رفتم وقتي بيدار شدم خودم را اينجا در دريا يافتم.اينجا پري هاي دريايي زياد هستند.ما شب ها وقتي كه ماه نباشد، ستاره ها را مي شماريم.آنها تمامي ندارند.امشب تو آن آهنگ قديمي را نواختي و من شنيدم و آمدم.دوست از دست رفته ات هم در دريا شنا كرد، شنا كرد و در آن افق هاي دور دست ناپديد شد.فردا صبح طلوع آفتاب را از دريا تماشا كن ، ببين كه چقدر زيباست.

            مرد جوان گفت:

            - عينكت چقدر زيباست.آن را به من مي دهي؟

            پري دريايي با خنده گفت:

            - عينك مرا هم دوست مي داري؟!

            مرد جوان گفت:

            - من زيباترين عينك را در سرزمين شما ، در شهر شما ، در چهرهء يك زن روشندل ديده ام.هميشه مرا به فكر مي انداخت.حالا ديگر از علائم8 مارس

و بي نهايت الهام مي گيرم.بي نهايت افق و عشق هميشه دلمشغولي من است.مي خواهم در اين شهر بمانم و هر شب بيايم و در زير نور ماه با تو گفتگو كنم.

            پري دريايي گفت:

            - مي دانم.از كنار شهر شما رودخانه اي مي گذرد. آب آن رودخانه به همين دريا مي ريزد.هر موقع نتوانستي به اينجا بيايي ، اگر خواستي با من حرف بزني ، برو كنار آن رودخانه و با ساز دهني خود آن آهنگ قديمي را بنواز.من حرفهاي تو را خواهم شنيد.آب ها با زمزمهء خود حرفهاي تو را به من خواهند رسانيد.اسم خودت را گذاشته اي پرستو، اسم مرا هم يهار.بال تو را هم درمان كردم تا به سرزمين خودت برگشتي.تو هم انسانها را دوست مي داري.به آنها كمك كن.

            براي من از آنهايي كه چشم دارند و چيزي را نمي بينند ، از آنهايي كه چشم ندارند اما با چشم دل همه چيز را مي بينند ، از دنيا ، از زندگي تعريف كن.گاهي شب ها به خوابت خواهم آمد.برگرد و به شهر خودت برو.مي داني چه كساني منتظر تو هستند؟

            مرد جوان گفت:

            - گاهي خواب مي ديدم در شهر شما هستم.در رويا مي خواستم بيايم و تو را از نزديك ببينم.اما كاري برايم پيش مي آمد و تا مي خواستم آن كار را انجام دهم بيدار شده و غمگين مي شدم.ديگر در دريا هم تا دوردست ها نمي توانم شنا كنم.از دريا مي ترسم.

            پري دريايي گفت:

            - مي دانم كه مرا چقدر دوست مي داري، اما ديگر در هر كجا ، هر انساني را كه ببيني ، آن انسان براي تو من هستم، دوستت هست.هر زمان كه به يك گوش ماهي گوش بكني حرف هاي ما را خواهي فهميد.

            هنوز براي تو خيلي حرفها براي گفتن دارم.يك روز تو هم در دريا به آن افق هاي دوردست شنا خواهي كرد.هرگز تو را فراموش نمي كنم و تنهايت نخواهم گذاشت.يكبار ديگر آن آهنگ قديمي را بنواز و ديگر برو و بخواب.فردا صبح منتظر طلوع آفتاب از دريا باش.

            مرد جوان يكبار ديگر آن آهنگ قديمي را نواخت.پري دريائي مدهوش، انديشناك و غمگين به او نگاه مي كرد و به آهنگ گوش مي كرد...!

            مرد جوان از پري دريايي خداحافظي نموده و به مسافرخانه به اتاق خويش بازگشت.باز هم ديروقت خوابيد، اما صبح زود بيدار شد و منتظر طلوع آفتاب ماند.

            خورشيد، خورشيد سرخفام ، در حال طلوع بود.گيسوانش بر روي دريا مانند يك رودخانهء نور بود.دريا به آرامي موج مي زد.مرد جوان با شادي به اين منظرهء زيبا و فراموش نشدني مي نگريست.دريا هر لحظه به رنگي در مي آمد و در اين هنگام انساني در دريا به آن افق هاي دوردست به سوي خورشيد شنا مي كرد.مرد جوان با خوشحالي گاهي به دريا و گاهي به آن انسان نگاه مي كرد و قلبش از اين منظرهء جاندار به تندي مي تپييد.روزي او هم ...!

***

            در راه، اتوبوس از ميان جنگل سرسبز عبور مي كرد و او با حيرت جنگل را تماشا مي كرد.حرف هاي پري دريائي را به خاطر مي آوردو حرف آن دوست از دست رفته اش را كه در آخرين ديدار گفته بود: برگرد به خانه، اما عاقل باش. آن آهنگ قديمي در طول راه در تمامي وجود او نواخته مي شد و خاطرات گذشته را در برابر ديدگانش زنده مي كرد.

 

                                                                                                داود اهري

                                                                                                 11/5/78