دیر آشنای غربت خرداد86 داود اهری
این شهر مثل دریاست.در گذشته منهم چند سالی در این شهر زندگی کرده ام.نیمة دوم اردیبهشت ماه است.هوا کمی گرمتر شده است.چند روزی است که به این شهر آمده ام و بعد از ظهرها برای پیاده روی از خانه بیرون می آیم.
امروز هم به چهارراه که رسیدم چراغ عابر پیاده قرمز بود.همینکه سبز شد من و دیگر عابران راه افتادیم.ناخودآگاه نگاهی به سمت راست خود کردم.او را دیدم و خیلی تعجب نمودم.خانمی بود هم قد و هم سن و سال من.قیافه اش کاملأ شبیه قیافة من بود.گویی او را از دوران کودکی می شناختم.او هم به چهرة من خیره شده بود و در نگاهش آن احساس موج می زد.بدون اینکه حرفی بزنیم با هم راه می رفتیم.به سمت راست پیچیدیم. گویی نیرویی مرموز هر دو تای ما را با هم به جلو می برد.به پارک کوچکی رسیدیم.پارک خلوت بود.او روی نیمکتی نشست و منهم کنارش نشستم.شروع به حرف زدن نمود. صدایش شبیه صدای من بود.غمی پنهانی در صدایش بود. گفت:
-چه اتفاق عجیبی! ما نباید همدیگر را ملاقات می کردیم.اما این اتفاق افتاده است.من در این شهر زندگی می کنم.همیشه چشم هایم دنبال تو می گشت و امروز تو را اتفاقی دیدم.شاید خودت خبر نداشته باشی.من در روح تو زندگی می کنم.همة مطالبی که از شعر و مقاله و داستان نوشته ای از زبان من بوده است.من در ناخودآگاه تو زندگی می کنم و منبع الهام هنری تو هستم.به یاد بیاور نقاشی هایی را که کشیده ای. تو نیازی به دیدن من نداری.هر وقت دلت خواست می توانی با من تماس حاصل کنی.
در زندگی خود کاری نکن که که باعث آزردگی خاطر من بشوی که آن وقت من بی رحم می شوم و کار دستت می دهم.اما هر قدر خوبی کنی و انسانی حقیقی باشی آنقدر نسبت به تو مهربان خواهم بود و قادر خواهی شد کارهای بزرگی انجام بدهی.من در این شهر بزرگ زندگی می کنم و تو در شهر کوچک خودت.روزی که به پایان زندگی برسیم با هم یکی خواهیم شد و دیگر نگرانی نخواهیم داشت.آرامش جاودانی در انتظار ماست.من نیز مثل تو صبوری پیشه کرده ام.به زندگی عشق می ورزم و با همة ناملایمات باز هم امیدم را از دست نمی دهم و در انتظار آن روز لحظه شماری می کنم که دوباره برای همیشه کنار هم باشیم.در غم های بزرگ و شادی های گذرانت همیشه همراه تو بوده ام و تا آخر خواهم بود.به رفیق زندگیت هر خوبی که بکنی گویی در حق من کرده ای .سعی کن همواره او را شاد کنی و هرگز تنهایش نگذاری.او نیز در انتظار دیدن آشنای خود است. انسانها همه دنبال نیمة گمشدة خود هستند غافل از اینکه آنها همیشه در کنار آنها هستند,باآنها می خندند و گریه می کنند و شریک زندگی آنها هستند.
تلاشی که در سالهای گذشته برای فهم فلسفة زندگی و شناخت حقیقت کرده ای برایم عزیز و بسیار گران بهاست.حالا دیگر آرامش یافته ای و بیهوده اندیشه ات را مشغول افکار بیهوده و باطل نمی کنی و انرژی ات را تلف نمی کنی.آن شب های بیداری و بی خوابی ثمرة خودش را داده است و در این دنیا به آرامش رسیده ای.
شادی هایت را با دیگران قسمت کن و در غم ها شریک آنها باش.به امید روزی که باز هم در آخرین لحظة زندگی همدیگر را ملاقات کنیم!
به صورتم نگاه کرد و لبخند غمناکی زد.از کیف همراه خود سیب سرخی بیرون آورد و آن را دو نیم کرد.بوی عطر سیب در هوا پخش شدو من مست بوی آن شدم.یک نیمه اش را به من داد و نیمة دیگر را خودش گاز زد.من نیز شروع به خوردن کردم.شیرین و بسیار لذت بخش بود.
من در تمامی این مدت خاموش بودم .اصلأ حرفی نزده بودم و مسحور سخنان او بودم.بعد از خوردن سیب بلند شد و گفت که باید برود.اشک در چشمان هر دو تایمان حلقه زد.گویی در آینه به خود می نگریستیم.پرسیدم:-نامت چیست؟ گفت:-آنیما! بعد خداحافظی کرد و آرام آرام مثل سایة سبک بالی دور شد.من بلند شده بودم و دور شدن او را نگاه می کردم.رفته رفته از روبروی دیدگانم پنهان شد و من غمگین و متفکر به پیاده روی خود ادامه دادم.بوی عطر سیب سرخ همچنان در هوا موج می زد...!
