ندا
گفتا: - چیزی را
با خود
به گور نخواهی برد.
گفتم : - چرا!
آرزوهایم را.
گفتا: - حتی
آرزوهایت را...!
اهر-10/3/79
رنگ
رنگ می بازد رنگ
رنگ می بازد غم، درد، دوزخ ،جنّت
گرم، سرد، سنگینی، چرخ ،چمن.
رنگ می بازد برگ
رنگ می بازد عشق ،شوق، سفر
انس، صفا ،بوسه، سنبل.
رنگ می بازد جنگ
نفرت، زخم، خاطره، حنجره، خنجر، خالق
هیبت، وهم، گنجشک و جهان.
رنگ می بازد چنگ
زهره، زهر، مهتاب، وفا
باده، دهر، ماهی، شبنم، شهر.
رنگ می بازد سنگ
آب، علف
گندم، برف، درخت.
رنگ می بازد ننگ
نام، عرش، حجم
پست، بلند، طول، طناب.
رنگ می بازد زنگ
صدا، نور
قلم، بوق، افق.
رنگ می بازد منگ
ودکا، دود سیگار
گل سرخ، سهره، چک، سفته.
رنگ می بازد مرگ
وقتی که می آید مرگ!
هستی هست.
مرد می لنگد
زن می لنگد
کودک می لنگد
استاده بر ساحل دریا
دوخته چشم زحیرت به افق...
آیا
زمان هم می لنگد؟!
راستی مرگ هم می ماند لنگ؟
اهر-13/4/78
افسون
چند روز است باران بهاري بي امان مي بارد.بندرت از خانه خارج مي شوي.تنهايي.هواي دلگير حسي اندوهناك را در وجود تو زنده مي كند.شب در اتاقت نشسته اي و از شيشهء پنجره شاخ و برگهاي درخت زبان گنجشك در حاشيهء پياده رو خيابان را كه باران مي شويد تماشا مي كني و در رنگ سبز برگها و نم نم باران غرق شده اي.راديو را روشن مي كني و پيچش را مي گرداني.آواي زني را مي شنوي.بدون كلام و موسيقي.فكر مي كني حتما هندي است.آواي او بالا و پايين موج مي زند و از اعماق روحش بر مي خيزد.حس غريبي در تو زنده مي شود: دعوت به رفتن.او تو را فرا مي خواند.آوا زياد طول نمي كشد.برنامهء راديو عوض مي شود.روزهاي بعد در فكر فرو رفته اي.شبها همان ايستگاه را به دنبال آن آوا مي گردي.اما خبري نيست.بايد كاري بكني.بايد كار را يكسره بكني.
روزي كه باران بند مي آيد از سر بازار يك بسته تيغ مي خري .خودت را به حاشيهء شهر مي رساني.از باغها مي گذري.رودخانه با وقار مي آيد.كنار رودخانه مي ايستي.بستهء تيغ را از جيبت درمي آوري.اما هر كاري مي كني دلت راضي نمي شود.برمي گردي.بايد كاري بكني.در مچ دستت ساعت سخنگويي داري.به كنار رودخانه برگشته ساعت را از مچت باز مي كني.تصميم داري ساعت را در آب رودخانه بياندازي.قبل از پرتاب آن كليدش را مي زني تا براي آخرين بار ساعت را اعلام كند.صداي زني ساعت را اعلام مي كند اما خودت را به نشنيدن مي زني تا صدايش را نشنوي.گويا دارد ساعتي را اعلام مي كند كه يك روز در آينده در همان ساعت خواهي مرد.وحشت زده ساعت را به آب انداخته نفسي به راحتي مي كشي و راه شهر را در پيش مي گيري.هنوز آواي زن هندي پشت سرت مي آيد.آواي دعوت از سوي زني با خالي ميان پيشاني...!
اهر –بهار 79
فرشته
خسته و کوفته از هوای دلگیر شهر خودت را سراسیمه به خانه می رسانی.افکار پریشان و کشمکشهای روزانه تو را از پای درآورده است.سراسر وجودت فریاد است اما صدایت در نمی آید.روزی هزاربار آرزوی مرگ می کنی.بیکاری.تنهایی.دربدری.
بی صدا از پله ها پایین می روی تا صاحبخانه صدای پایت را نشنود.باز پول اجارهء زیرزمین عقب افتاده است.در خانه روی صندلی می نشینی.کمی خستگی در می کنی.بعد بلند می شوی واز پارچ لیوانی آب می خوری.با خود می گویی چه باید کرد؟سیگاری روشن می کنی و به فکر فرو می روی.تازه یادت می افتد.کار همیشگی.لباسهایت را در می آوری.روی کف اتاق می نشینی .چشمهایت را می بندی و آرام آرام در پس پلک هایت دنیا را با کهکشانها و ستاره هایش تصوّر می کنی.آه چقدر بزرگ است!بعد کم کم از بزرگی آن وحشت می کنی و از پایان کار.این دنیای بزرگ و همهء مردم خواهند بود و تو دیگر نخواهی بود.گویی سردت می شود.سرمایی در تمام بدنت راه می رود.
چشم هایت را باز می کنی.قطرات اشک از چشم هایت سرازیر می شود و تو احساس راحتی می کنی.گویی همهء مشکلات عالم برایت حل شده است.پایان همهء رنج ها.احساس خوشی و لذت می کنی.
می خندی و با هراس کوچکی دردل زیر لب میگویی:همهء ما نجات پیدا خواهیم کرد.فرشتهء مرگ همهء ما را نجات خواهد داد.فرشتهء مرگ...! حالا فقط باید زندگی کرد.باید زندگی کرد...
اهر-29/10/84
دریا
با خود گفت: چقدر دریا را دوست دارم.آنشب که خواب دیدم باز هم کنار دریا آمده ام ودریا خشکیده و ماهی ها مرده اند از خواب که پریدم چقدر ناراحت شدم. پارسال هم اینجا که آمدم شب دریا توفانی بود.تا صبح صدای امواج متلاطم دریا می آمدکه با شدّت به صخره های ساحل می خوردند.صبح بودکه دریا آرام گرفت.آنشب تا صبح افکار ناراحت کننده از همه جا هجوم آورده بودندو من غرق اندوه و افسردگی بودم.تمام خاطرات تلخ زندگیم یادم می افتادو از زندگی بیزار شده بودم.با دریا گفتگو می کردم.دریا هم ناراحت و عصبانی بود.جواب های سربالا می داد.مرا از خود می راند.مرا که اینهمه دوستش دارم .حرف های یأس آمیزش مرا بیشتر آزار می داد.آنشب تا صبح نخوابیدم و مسافرخانه را به قصد شهرمان ترک کردم.اما امشب دریا آرام است.گویا رویای شیرینی می بیندو موجهای کوچکش در زیر نور ماه برق می زنند. رنگش افسون کننده است.آرام آرام است.مثل زنی است که تازه از زایمان فارغ شده وبا مهربانی به چهرهء نوزاد خود نگاه می کند.
نگاه خود را از شیشهء پنجره به سوی رختخوابش بر گرداند.خود را برای خواب آماده کرد.چراغ را خاموش کردو در رختخواب دراز کشید.در افکار خود غوطه ور شد.یاد سالهایی افتاد که تابستان ها سه چهار روزی اینجا می آمد.راه درازی بود اما به عشق دیدن دریا می آمد.دریا او را به اوج می برد. زیباترین احساسات و تخیّلاتش مجال بروز پیدا می کردندو او افکارش را با شعر و داستان و مقاله بیان می کرد و بدست دوستانش می رسانید...
خواب چشمانش را ربود.همانطور در اتاق روی تختخواب دراز کشیده بود و از پشت شیشهء پنجره زنی را می دید که با او گفتگو می کرد:
-پایان راه کجاست؟
-کسی نمی داند.
-لذت در رسیدن است؟
-نه. در آرزوی رسیدن و نرسیدن که چون در عطش رسیدن می- سوزیم وقتی می رسیم عطش گریز دامانمان را می گیرد.آرزوها هر قدر دورتر بهتر.اما پایان راه، پایان راه است .مثل خوابی که نه رویایی و نه بیداری دارد.بقیه هر چه گفتند و هر که گفته چرند است.
-و عشق؟
-تجربه باید کرد.باید دید که چگونه متحوّل می شویم و چشم دل باز می شودو در همه چیز عاشقانه می نگریم.
-زندگی ؟
-زندگی جواب زندگی است.محکومیم.ناخواسته.زندگی ارزش اینهمه رنج بردن را دارد.لذّت زندگی در آفریدن ، رنج بردن و عشق ورزیدن است .
-کی تو را دوباره خواهم دید؟
-هیچ وقت.اما من همیشه در کنارت خواهم بود.
به چهرهء زن دوباره نگریست.اشکهایش زیر مهتاب مثل دانه های الماس می درخشید.دستش را به رسم خداحافظی تکان داد.باگیسوان پریشانش نسیم ملایمی بازی می کردو چهرهء زیبایش رفته رفته از شیشه ء پنجره دور و دورتر می شد.صدای امواج آرام دریا به گوش می رسید...
از خواب بیدار شد.
***
از آنشب خاطره انگیز سالها سپری شده و او دیگر روی دریا را ندیده است .اما هر وقت به یاد دریا می افتد دریا با موجهایش در گوشش پچپچه می کند و او آرام می گیردو بی اختیار قطره اشکی از چشمش فرو می ریزد...
اهر-84
در این وبلاگ شما شعرها مقالات و داستانهای کوتاه از داود اهری را می خوانید.نقل مطالب با ذکر منبع و نام نویسنده آزاد می باشد.