هستی میان دو نیستی

                                                   اندوه

              زمستان سپري شده بو د  .با هم به باغچه رفتيم.گفتم بيا با هم باغچه را بكاريم. سكوت كرد  .   او خا طره خوشي از باغچه نداشت   . از ا شكهاي پنها ني او فقط من خبر داشتم .

       بهار گذ شت و باغچه روي گل و سبزي به خود نديد.

       زمستان فرا رسيد   .از شيشهء پنجره بارش برف را تما شا مي كرديم و هر دو به سرنوشت باغچه فكر مي كرديم . سرنوشت من  او که با سرنوشت باغچه گره خورده بود و برف سفيد همچنان بر باغچه مي باريد. شب بود . يك شب طولاني ...

                                                                                         بهار84              داود  اهری