هستی میان دو نیستی

 بر  ساحل  بحر  فنا    من   تا   به     کی

وصل است این از فصل شیون تا به کی

یاران  من  رفتند    با     قایق    دریغ

من بی خبر غافل به گلشن تا به کی

نآمد یکی از رفتگان   دانی   چرا

با یاد آنها شمع روشن تا به کی

در بسته باشد کو کلیدی   وای      من

در پشت در در کوی و برزن تا به کی

بارد به شهرم برگ چون باران و من

اندر خزان خاری به دامن تا    به  کی

ماییم و جامی می به کف در این جهان

اندوه دنیا طعن دشمن     تا    به   کی

خوابی گران باشد اگر   پایان     کار

این هفت خوان هر تهمتن تا به کی

افسون دنیا  گشته ام    چون    کودکی

افسانه ای هر شب شنفتن   تا به کی؟!                                      اهر-  17/7/79